4e8f87deced56af5fe1e325a0547eb57Mijn zoon is 4 en echt de liefste , hij houd van mama’s knuffelbuik, alles is zo zacht en beweegt zo mooi heen en weer, niet alleen mijn kwabjes , maar alles wat bewegen kan aan mijn lijf noemt hij tegenwoordig wiebelies (lees hier de blog over de wiebelies)

Dat hij met wiebelies aan kwam verbaasde me , maar zijn huidige uitspraken verbazen me nog meer, hij zei van de week , mama is zo mooi, maar er moet nog meer mama zijn, hier meer , en hij wijst mijn buik aan en zegt die is zo zacht en lief ik houd van jouw belly mama. en je borstels bewegen zo mooi.er moet nog veel meer van mama komen want dan kan ik nog beter met haar knuffelen.

Daar stond ik dan als moeder met een complex met mijn lijf voor het eerst met een mond vol tanden.

Mijn grootste angst is dat mijn zoon een probleem ondervind door mijn lijf en door mijn eigen gevoelens over mijn lijf. Ook de mening van de buitenwereld baart me zorgen, gaan kinderen anders kijken als ze ouder worden? Zullen ze er mee gepest worden dat mama te dik is of is dat iets uit het verleden?

Voor mij is het een openbaring om te mogen kijken door de ogen van mijn zoon.

Hoe is dat voor jou, met je eigen kinderen of voor je neefjes en nichtjes hoe gaan die met je om?

liefs louise

 

 

Advertenties