Tags

, , ,

lol1

Dik zijn, het is het ergste wat me kon overkomen. Toen ik nog jong was voelde ik me zo dik dat ik alleen maar op dieet was.Hoe het dan toch kon gebeuren? eigenlijk denk ik dat ik dik ben geworden omdat ik mezelf dik dacht daardoor ongelukkig was en heftige eet buien kreeg.

Dit stukje gaat niet over waarom ik dik ben, maar over wat het voor invloed op mijn leven had. Ik heb me altijd dik gevoeld, kan me weinig anders herinneren. Daardoor voelde ik me minderwaardig, lelijker, onhandiger en minder geliefd. Nu weet ik dat dat een gevoel was en dat ik net zo een Princes was als de meiden die ik mooi vond en leuk en noem maar op.

Door mijn dik zijn dacht ik dik, ik was het niet waard om een vriendje te hebben en de vriendjes die ik had waren nou niet de vriendjes die goed voor me waren. Dat bevestigde alleen maar mijn gevoel dat ik niet beter verdiende. Dat ik niet goed genoeg was. Beetje bij beetje ging ik dat compenseren.

Ik moest mensen gaan bewijzen dat ik ook lief en leuk was. Ik kopieerde het sociale gedrag van mijn broer, die daar werkelijk talent voor heeft. Ik probeerde mensen alles te geven wat ik had, alleen om te pleasen en wanneer iemand commentaar had op mijn gedrag deed ik mijn best dat te veranderen.

Kritiek was in die tijd heel erg moeilijk want het was een bevestiging dat ik weer niet goed genoeg was. Beetje bij beetje leerde ik daar mee omgaan en leerde ik mezelf te vormen naar hoe ik dacht dat anderen me leuk vonden. Het resultaat was dat ik mezelf niet meer leuk vond en dat ik voor anderen toch nooit leuk genoeg was . Ik was ongelukkig en depressief.

Kom dat nu allemaal door dat ik dik was? Ik denk dat het dik zijn de aanzet was tot mijn negatieve zelfbeelden dat het een cirkel werd die moeilijk te doorbreken is. Zelfs nu nog zie ik dat zelfde patroon terug komen.

Ik heb inmiddels alles waar ik naar verlang, mijn favoriete man, de mooiste zoon die je je kan wensen en ik wil hen de wereld geven en gelukkig maken. Voor mijn relatie heb ik veel opgegeven. Ik ben letterlijk naar een ander land verhuisd al woon ik dicht bij de grens van nederland, mijn roots  wonen 200km weg.

Getrouwd zijn en samen wonen is geweldig. Maar ook nu komt het please gedrag naar voren, ik wil alles geven, letterlijk en beetje bij beetje pas ik me aan en gaan er dingen weg die mij zo mij maken. Waterpolo was erg moeilijk combineren en met slechte schouders de beste beslissing om er mee te stoppen. Duitse les ging niet meer door. Vrienden maken is moeilijker dan ik dacht en oude vrienden behouden is ook lastig wanneer je maar zelden naar hen toe kan gaan. Bloggen, wat een heerlijkheid , maar doordat ik stukjes van mezelf kwijtraakte, raakte ik ook mijn inspiratie kwijt en uiteindelijk, ben ik weer op die plek dat ik me afvraag of de echte ik nog bestaat.

Stukje voor stukje ben ik mezelf kwijt geraakt. Is dat omdat ik dik ben? Of omdat dat bij het leven hoort? Inmiddels ben ik op de weg terug , zoek ik dingen die voor mij werken, probeer ik mijn eigenheid terug te vinden door dingen die ik niet meer deed weer te doen.

Niet alles doen voor mijn lief , maar nee zeggen tegen hem, en door zetten wanneer ik zelf behoeftes heb. Ik vind mezelf nog steeds te dik, heb er nog steeds moeite mee, vind het moeilijk om om te gaan met wat ik niet mooi vind , mijn buik vooral. Toch richt ik me meer op de positieve kant, wat ik wel wil en wel kan realiseren. het is een weg, maar langzaam maar zeker  gaan we weer bergje op.

Soms vraag ik me af zou mijn leven anders zijn geweest wanneer ik mezelf niet te dik had gevonden?

liefs Louise

Advertenties