Tags

, , , ,

lol

volg ons op Pinterest

Het blijft mij verbazen hoeveel mensen kritiek hebben op een vollere dame of heer. Niet alleen de slanke mensen, maar juist de vollere medemens lijkt zich bezig te houden met wat wel en niet kan in de dikke wereld.

Vaak heb ik opmerkingen gehoord over levenskeuzes van mensen, over dames die het fijn vinden om als sexy object gezien te worden en kritiek van hen die daar moeite mee hebben maar ook opmerkingen over iemand onder kin tot het feit dat een buik tekend in een jurk en dat je dat echt niet mag laten zien.

Ook in mijn leven heb ik heel veel kritiek gehoord, door al die kritiek vond ik het moeilijk mezelf te zijn en mezelf te accepteren. Nu ben ik iemand die graag pleased en dus ook snel dingen aan mezelf wil veranderen. Inmiddels probeer ik dat actief niet meer te doen.

Daardoor ben ik me gaan afvragen waarom mensen kritiek geven

Is dat omdat men vind dat je moet veranderen?

Omdat je niet in een patroon past wat mensen denken van volle mensen?

Of ligt kritiek meer bij de kritiek gever zelf .

Uiteindelijk is kritiek ontvangen niet makkelijk en moet je zelf bedenken wat je er mee wil, ben je het er mee eens dan kun je er iets aan doen, ben je dat niet dan laat je het zo. Dat is zoals ik het altijd bekeek, maar inmiddels ben ik ook van mening dat kritiek vaak helemaal  niet gaat om mij , maar om de onzekerheid van de kritiek gever.

Als ik een jurk draag waar je mijn buik in ziet en iemand zegt daar wat van , geeft dat vaak aan dat die persoon dat niet zou dragen en dus moeite heeft met het tonen van een dikke buik. Wanneer men vind dat ik te open en te vrij ben, zullen ze zelf in hun leven moeite hebben met open en vrij zijn. (op en vrij met een dik lijf wordt nog al eens bijzonder gevonden) Wanneer mensen mij elke dag vertellen dat ik te dik ben , dan denk ik alleen nog maar , je hebt gelijk, moet ik daar iets mee?

Waarom zou je mij iets vertellen wat ik al weet, denken mensen dat ik niet in de spiegel kijk, dat ik niet weet dat ik flapjes onder mijn arm heb en dat mijn buik en borsten heen en weer wiebelen als ik loop. De waarheid is niet anders, maar ik merk dat mensen denken dat door mij te vertellen dat ik dik ben dat ik daar dan ook iets mee ga doen.

Toen ik jong was was dat ook zo, ik was gevoelig voor kritiek, wanneer iemand iets zei waar ik zelf moeite mee had werden meteen alle manieren gepakt om er mee om te gaan, zelfs zo erg dat ik mezelf er in verloor .

in middels weet ik dat wat iemand mij aan kritiek geeft net zo veel bij de ander hoort, ik ga nu vaker de discussie aan , waarom wil je me vertellen dat ik dik ben. Of ik stel de vraag waarom ik mijn buik  niet mag laten tekenen in een jurkje.De reacties zijn vaak dat ze dat zelf niet willen. Mooi maar denk niet voor mij, ik hoef niet te horen wat er mis is aan mij, ik wil van je horen wat je wel leuk vind. Want als je mij gaat vertellen wat niet mooi is dan zul je jezelf ook naar beneden halen.

Geef complimentjes kijk naar elkaar naar wat je wel mooi vind en leuk vind aan een ander, een compliment is snel gemaakt, je verhoogd vaak iemands vreugde gevoel voor dat moment, maar je gaat je ook realiseren dat niet alles aan jezelf lelijk is. Ook al ben je bang om dik te worden, kijken met bewondering naar iemand mooie haren, borsten, voeten of wat dan ook en dat uitspreken , maakt je ook meer tevreden met jezelf.

Precies zoals het geven van kritiek jezelf naar beneden kan halen.

Hebben jullie daar wel eens over nagedacht?

Liefs Louise

 

 

 

Advertenties