Tags

, , , ,

13620852_10154305378849800_3090771756402778191_n (1)

wiebelies

ik heb wiebelies, Griffin vind alles aan mij mooi, dat is zo verfrissend, Dingen waar ik al jaren moeite mee heb die wil hij knuffelen. Ja maar mama dat hoor toch zo bij mama’s zegt hij dan
mijn grote dikke knuffelbuik is heerlijk zacht en mijn borstels zijn een snelweg waar alle auto’s wel overheen moeten rijden, maar de kwabjes aan mijnn armen die zijn wel het leukst.
kijk mama je hebt wiebelies… ze wiebelen en wobbelen en ze bewegen als ik er tegen aan druk.
hij is helemaal in de wolken en op zoek naar mijn wwiebelies.
op eens heb ik een stuk minder problemen met mijn wiebelende bovenarmen aan de voorkant en de achterkant, het zijn wiebelies en ik ben griffin zijn mama ik ben mooi en die wiebelies ook die horen bij mama
zegt hij
Je zou hem toch heerlijk willen knuffelen!

Natuurlijk knuffelen we vaak en wat me vooral bijblijft is hoe anders een kind kijkt als dat wij volwassenen kijken. hoeveel van onze onzekerheid plakken we op het gedrag van een kind.

Is de onzekerheid niet gewoon gemaakt door hoe wij met ons zelf omgaan? wanneer je laat zien dat je ontevreden bent met je lijf zal dat dan voor je kind normaal worden om ook ontevreden te zijn?

Ik twijfel vaak of ik mezelf daarin kan laten zien, maar op de momenten dat hij het merkt ben ik er wel eerlijk over. Zo is nhet wel eens gebeurd dat ik zei, ik voel me niet zo mooi vandaag.
Griffin reageerde daar op de beste manier op die ik kon denken, gaf me een dikke knuffel en zei maar mama je bent toch altijd mooi!

Kinderen zien meer dan je zou denken en ik hoop dat hij op deze positieve manier blijft kijken! Kan dat wel in onze maatschappij?

hoe gaan jullie om met je eigen onzekerheid en kinderen?
Liefs Louise

Advertenties